Het seizoen van het tweede is het beste te omschrijven als een Elfstedentocht. Jawel, een Elfstedentocht. Het was er een met hoge toppen en diepe dalen. Net als bij de Elfstedentocht lijkt de finish ver, ver weg. Zo was het ook bij het tweede.

Laten we beginnen bij de start, in Leeuwarden op de Zwette. Thor 2 was de eerste tegenstander. Kenmerkend bij de start is het enthousiasme zonder dat je nog enig wedstrijdritme hebt. Het resultaat was dan ook een 2-1 nederlaag. De ijzers waren blijkbaar nog niet scherp genoeg. Net buiten Leeuwarden wordt het al wat beter, je raakt wat beter in de slag. Op dat moment tref je SWZ 4 uit Sneek. Ook deze wedstrijd werd verloren, met 2-3. Het spel was goed, maar de overwinning werd helaas niet behaald. Eigenlijk is dat het zelfde met schaatsen. In het begin heb je het gevoel dat het heel aardig gaat, alleen zit je nog niet lekker in je ritme. We zijn al een mooi stukje onderweg en doen Sneek aan. En dan gebeurt hetgeen dat je niet wilt dat je overkomt: je schaatst in een wak. En dat midden in Sneek, jawel 13-0 aan de broek. Droge kleren aan en doorschaatsen, dat is het devies. Want je bent nog niet eens halverwege en de Bonkefeart is nog lang niet in zicht. We passeren IJlst, een klein dorpje net als Blauwhuis, heel toevallig onze volgende tegenstander. Kleine dorpjes moeten bij de Elfstedentocht zeker niet onderschat worden. Men denkt dat je er zo door heen bent, maar er zal maar een dorpsidioot aan het ijsvissen zijn waardoor je een heel stuk moet klunen. Zo hebben wij Blauwhuis onderschat. 1-2 verloren. Eenmaal buiten Ijlst komen we op het Slotermeer. Hier profiteren we van de fikse noorderwind die er waait! Zo vergaat het ons ook: 2-6 winst bij Nicator en de eerste 3 punten zijn binnen. Deze fikse noorderwind kan ook heel verraderlijk zijn. Door de snelheid zien we de scheuren in het ijs niet goed. BAM daar liggen we dan “mei de bek op it iis”. 0-3 verlies tegen Mildam. We zijn inmiddels in Sloten. We hebben 40 kilometer geschaatst en al heel wat nederlagen geleden. Maar net als bij de Elfstedentocht moet je door. En dat doen we ook. Bakhuizen uit, altijd lastig, zo ook voor de mannen van het tweede. Er wordt nipt gewonnen met 1-2. Dan door naar Stavoren. Goed in het ritme, het dieseltje komt aardig op gang. Dit resulteert in een prima overwinning op Frisia: 5-0. We krijgen het ritme aardig te pakken, mede door het zicht op de toren van Hindeloopen die verschrikkelijk veel lijkt op de toren van Boarn. Dit geeft ons het extra zetje in de rug. Hierdoor winnen we ook de volgende wedstrijd thuis tegen Joure met 3-1. Dan gaat het dus hartstikkene lekker, zou Foppe de Haan wel zeggen. De wedstrijd na Joure is thuis tegen Thor. We spelen goed en denken te gaan winnen. Het is net als bij de tocht, je rijdt over prachtige vaarten en sloten, spiegelglad ijs. En dan opeens schaats je tegen een idiote journalist van de Zwart Witten op en sta je met lege handen. De wedstrijd tegen Thor wordt dan ook nipt verloren met 0-1. We zijn nu halverwege de competitie en dan neem je rust. Zo ook met de Elfstedentocht. In Workum staat een lekkere pan snert met roggebrood klaar en kun je even de beentjes op tafel leggen. Zo gaat dat ook bij het tweede. De winterstop staat bomvol met feestjes en dergelijke. En vreemd genoeg is het ook nog kerst in die tijd. Je eet je dagelijks vol en drinkt bier als water. We beginnen laat, ergens in maart, weer aan de competitie. Het moet weer even wennen, de conditie is slecht en zo wordt de eerste wedstrijd na de winterstop verloren. Het wordt 3-1, uit tegen SWZ4. Maar we moeten door, na Workum komt Bolsward. We komen langzaam weer op gang, de beentjes worden weer warm en we komen weer in onze slag. Blauwhuis wordt met 0-1 geklopt, op mentaliteit. Richting Harlingen krijgen we te maken met een fikse sneeuwbui en harde wind, heel vervelend natuurlijk. Wat ook vervelend is, is onze volgende tegenstander: Nicator. We zijn veel beter en winnen met 5-0, tegen een zeer onsportief spelend Nicator. Eenmaal in Harlingen gauw stempelen en weer verder. Zo ging het ook met Mildam, de volgende tegenstander van ons. Hier tekenden we voor de overwinning en keerden met 3 punten weer naar huis 1-3. Na Harlingen gaat het als een speer. We kunnen Leeuwarden en de Bonkefeart ruiken en zitten lekker in onze slag. Via Franeker en Dokkum worden overwinningen behaald die er toe doen: 10-1 tegen Bakhuizen en 1-7 tegen Frisia. Maar het mooiste punt van de tocht is het passeren van Bartlehiem. Zo memorabel als het bruggetje van Bartlehiem, is ook het doelpunt dat Bart de Vreese maakt in de wedstrijd tegen SWZ 5 thuis. Wie denkt aan de Elfstedentocht, denkt aan het bruggetje bij Bartlehiem. Wie denkt aan het seizoen van Aldeboarn 2, denkt aan het doelpunt van Bart de Vreese. Bart de Vreese staand op het bruggetje van Bartlehiem zou dus helemaal het einde zijn! We zijn het bruggetje inmiddels voor de tweede keer gepasseerd. En Leeuwarden is nu heel dicht bij. Maar de vermoeidheid slaat ook toe zo aan het einde van de tocht. We hebben er al een dikke 150 kilometer op zitten en dat begint door te werken in de beentjes. Zo is het ook met het tweede. Met de finish in zicht gaat het minder en minder. Akkrum wordt thuis nog op 0-0 gehouden, maar uit wordt er helaas verloren: 1-0. De allerlaatste kilometer moeten nu gedaan worden. We zijn al in Leeuwarden, doodop geen kracht meer over maar we willen die finish halen. Dat is weer vergelijkbaar met de laatste wedstrijd van het tweede: Niet om aan te zien, dramatisch voetbal en puur op wilskracht hebben we nog 3 keer weten te scoren. Helaas maakte Joure er twee meer: 5-3.

 

En dan is het moment daar: het seizoen is afgelopen, de tocht is uitgereden. Het kruisje is binnen. Net als bij de Elfstedentocht overheerst een goed gevoel. Na een zwaar begin hebben we toch een goed seizoen gedraaid. Achteraf kunnen we stellen dat het spelen van een competitie met het 2e bijna het zelfde is als het schaatsen van een Elfstedentocht. Het enige verschil is dat het authentieke “Kom op jongess” op het voetbalveld alleen door Meinie geroepen wordt, en dat het met de Elfstedentocht door duizenden mensen tegelijk wordt gedaan.

 

Als laatste willen we Jelle-Jacob en Meinie bedanken voor dit prachtige seizoen! En natuurlijk Jan Berensen, die ons met zijn “vijf tegen vijf” partijtjes op vrijdagavond elke week weer heeft klaargestoomd voor de wedstrijd!

 

Tot volgend seizoen!

 

Arjen van der Bij en Johannes van der Wal